Für Elite

Schande. Voor de negende keer op rij sta ik niet in de Volkskrant-lijst van de tweehonderd meest invloedrijke Nederlanders.

Geachte redactie,

Vanochtend trof ik uw orgaan aan op mijn digitale deurmat. Vol verwachting keek ik de lijst van de politiek-bestuurlijke elite door. Voor de zekerheid van 1 naar 200. Aan het eind gekomen, moet ik tot mijn teleurstelling concluderen dat u mij voor het negende jaar op rij over het hoofd hebt gezien. Een jammerlijke vergissing.

Ik zal mij even voorstellen, ja. Ik ben dus 61, stem op D66 en heb twee bijbanen. Alleen geen echt werk meer, nou ja. Maar wel vertrokken met een oprotpremie, hoor! Van goede Nederlandse afkomst (dus geen allochtoon of zo), mannelijk bovendien, woonachtig in de duinen en met een academische achtergrond. Ik ben geregeld met mijn netwerk op de golfbaan te vinden. Wist u ook dat ik ooit het open bridgekampioenschap van Nederland won? Onder andere ten koste van ‘nobody fucks’ Frank de Grave, die ineens met stip op 85 staat.

Aangezien ik aan alle voorwaarden voldoe, eis ik terstond mijn plaats op in de elite. Hans Wijers, Gerrit Zalm, Hans de Boer, pff, ik lách om die gasten. Moeten ze nou, zonder mij zouden ze daar niet hebben gezeten. Zouden ze nu naar de voedselbank moeten, of vuurwerk afsteken bij de asielopvang.

En dan al die excuustruzen op de lijst. Laura van Geest, toekomstvoorspeller van het Centraal Planbureau. Even verderop in de krant staat een vernietigend verhaal over toekomstvoorspellingen. En dan deze: Cateautje Hijmans van den Bergh. Hu? Waar komt dat vandaan? En ik ben met mij Cateautje naar de Botermarkt gegaan… En zij kon kopen wat ze wou…

cateautje Dit is Cateautje

Niet dat ik wat tegen vrouwen heb, hoor. Integendeel, ik maakte ooit de uitgave van het meesterwerk ‘Vrouwen kunnen niet bouwen’ mogelijk. En thuis word ik omringd door allemaal uiterst talentvolle vrouwen met veel invloed. Op mij. Die trouwens ook in de lijst ontbreken.

Nou, dat was het weer, Volkskrant. Ik zie uw reactie met belangstelling tegemoet.

 

Lees meer

Brein

Als er een aanslag is, is er altijd ook een brein.

Human brain in blue x-ray view

Na vorige week vrijdag hoorden we weer een hoop clichés. Heeft niks met de islam te maken. Liefde overwint altijd. We moeten ons leven blijven leven. Het is een aanval op onze waarden en normen. Het is oorlog. Oorlog kweekt terroristen. Over Beirut hoorde je niemand. Witte levens zijn belangrijker. Grenzen dicht. Grenzen dicht helpt niks.

Allemaal woorden, allemaal meninkjes van zelfverklaarde deskundigen. En iedereen tuimelt over elkaar heen. (Dat is nou precies waar die terroristen op uit zijn! Dat wij over elkaar tuimelen, met woorden en meninkjes of als ze beginnen te schieten. Stop daarmee dus!)

Nee, ik ga daar niet mijn mening aan toevoegen. Ik heb trouwens geen idee hoe dit opgelost moet worden. Ik heb slechts een verzoek. Stop met spreken over het ‘brein achter de aanslag’. Tienduizend keer las ik weer over het brein. Matthijs van Nieuwkerk had het zelfs over het meesterbrein.

Hoe zou dat gaan met zo’n brein. Hij belegt een vergadering en vraagt: “Iemand een idee?” Het blijft stil, bedrukte gezichten. “Nee, nou dan heb ik er wel een. We stappen zo in een auto en gaan in het rond schieten. Tegelijkertijd laten we hier en daar een bommetje afgaan en als je gepakt wordt trek je aan dit touwtje.” Briljant! Dat ik daar niet opkwam. Wat een genie!


Luister, mensen. Een aanslag beramen is helemaal niet moeilijk. Het is werk voor debielen, en dat zijn die gasten dan ook.

Lees meer

Geen zuivere koffie

Als een kind je vraagt wat belastingen zijn, eet dan de helft van zijn toetje op. Even een lekker rechts stukkie.

Ik betaal graag belasting. Daarom steek ik zonder moeite elke maand 52% van mijn salaris in de achterzak van staatssecretaris Wiebes. Binnenkort doneer ik nog eens 56% van mijn ontslagvergoeding aan het goede doel. Ik heb er geen moeite mee dat ik over mijn bezit, waarover al belasting is betaald, vermogensrendement wordt geheven. Over alles wat ik eet, drink, rook, gebruik en verrijd draag ik netjes btw af. Inclusief het kwartje van Kok, die daar inmiddels goed van woont.

In ruil daarvoor leven we in een land waar alles netjes geregeld is. Nou ja, was. Want met de deal tussen overheid en burger – jij betaalt belasting, wij regelen de collectieve voorzieningen – is het gedaan. Belasting betalen blijft, maar voor die voorzieningen zorg je zelf maar. Dat heet dan: participatiemaatschappij. Je mag langer doorwerken om straks minder pensioen over te houden, het eigen risico voor de zorg gaat elk jaar omhoog (pas als je het geluk hebt dat je vijf keer in een jaar wordt geopereerd, ben je er doorheen) en als je je land wilt verdedigen begin je maar je eigen leger.

wiebes2-e1411472359110-470x340 Pinocchio

Liberaal als ik ben, kan ik zelfs dat allemaal wel verteren. Maar zo hard als de overheid voor zijn burgers is, zo lief is ze voor het bedrijfsleven. Starbucks kan hier zonder een cent belasting te betalen een of andere brievenbusfirma vestigen. Als de Europese Commissie daar iets van zegt, veinst Erik Wiebes met zijn pinocchiaanse neus verbazing. Alles is volgens de regels gegaan, tax ruling heet dat.


Tax ruling m’n reet, Wiebes! Ik weet het goed met jou gemaakt. Ik eis voortaan geen vooraftrek meer op mijn inkomen, bezit en goederen die ik aanschaf. De winst die ik daarmee maak, sluis ik door naar de brievenbus Mons.nu op de Kaaiman-eilanden. En dan zie je maar dat je nog wat van me krijgt.

Lees meer

Halal siliconentieten

Halbe Zijlstra bracht me op een idee. Een geniaal, maar monsterlijk plan om de toevloed van asielzoekers te ontmoedigen.

zijlstra Halbe Zijlstra na ooglidcorrectie

Halbe Zijlstra is in elk opzicht de absolute middelmaat. Hij zou een verdienstelijk filiaalhouder zijn van de buurtsuper in Hurdegaryp. Of bestuurslid van de VVE van een woonblok in Balk. Maar wij leven tegenwoordig in een land waarin dit soort lui hoge posities in de politiek kunnen bekleden.

Van een politiek leider mag worden verwacht dat hij zegt wat het volk moet denken. Maar net als veel van zijn soortgenoten op het Binnenhof zegt Zijlstra wat het volk denkt. Zo pleitte hij er enkele dagen geleden voor om de medische voorzieningen voor asielzoekers te versoberen. Ooglidcorrecties, borstvergrotingen en tandrenovatie voor asielzoekers zijn wat hem betreft verleden tijd. Iedereen moest hier natuurlijk keihard om lachen. En toen kreeg Halbe spijt.

Ja, spijt hebben ze altijd achteraf. Meestal niet om wat ze gezegd hebben, maar om de commotie die ze veroorzaakt hebben. Eerder betuigden Hans ‘labbekakken’ de Boer en Ard ‘gisteren geïnformeerd’ van der Steur spijt. Ze konden ook kiezen om die dingen niet te zeggen, maar als je het dan toch gezegd hebt, ga het dan godverdomme – sorry, gelovigen! – niet weer terugnemen.

Van sommige dingen kun je helemaal geen spijt hebben. Neem die meneer van Volkswagen. Die betuigde zelfs diepe spijt. Hij bedoelde natuurlijk spijt, dat ze het ontdekt hadden. Of die Amerikaanse generaal die per ongeluk een ziekenhuisje bombardeerde. Sorry Artsen zonder Grenzen, dat ik twintig van uw collega’s vermoordde!

Zijlstra was eerder staatssecretaris van Cultuur. Hij schrapte bijna alle kunstsubsidies. Nou is dat misschien helemaal niet zo erg, maar dat benepen commentaar erbij was ergerlijk. Concertgezelschappen noemde hij toeteraars en trommelaars. En de meeste schilderijen kon zijn dochtertje van 3 beter maken. Zo’n man dus.

Toen las ik dat nog eens, van die ooglidcorrecties en borstvergrotingen. Ik kreeg een idee; het eerste idee dat misschien echt iets doet tegen de toevloed van asielzoekers. Stel ze verplicht! Iedere asielzoeker krijgt hier verplicht een ooglidcorrectie. “Zo meneer, klein prikje onder het oog, het is zo voorbij!”. Voor de vrouwen een borstimplantaat. “Mevrouwtje, trekt u alles maar even uit behalve uw hoofddoekje. Dan krijgt u een paar fantastisch nieuwe halaltieten! Helpt bij de inburgering, iedereen heeft ze hier.” Als dat niet afschrikwekkend werkt…

 

Lees meer

Golfbewegingen

Terwijl de wereld in brand staat, zonderde ik mij een week lang af in de coconwereld van het professionele golf.

Tijdens de KLM Open in Zandvoort was ik als vrijwilliger courtesy driver. In een BMW M550d xDrive ter waarde van 160 duizend euro, reed ik de spelers en caddies van hun hotel naar de baan en weer terug. Of waar ze ook naar toe wilden. Jongens vinden dat leuk.

bmw

De auto beschikt onder meer over projectienavigatie in de voorruit, camerabeelden die je helpen bij het inparkeren of het oversteken van moeilijke kruispunten en een imposante hoeveelheid elektrisch bedienbare functies. Overal om je heen knopjes, toetsen en swipeschermen.

bmw-interieur

Dat geldt dan weer niet voor de klep van de benzinetank. Die moet met de hand worden geopend aan de buitenkant. Daar kwam ik achter, toen ik bij een tankbeurt eerst alle knopjes aan beide zijden van de bestuurdersstoel had geprobeerd. De achterklep ging open, het zonnescherm van het immense open dak zoefde dicht, stoelen gingen naar voren, achteren en omhoog, de navigatie vertoonde tv-beelden, spiegels klapten dicht, maar de tankdop bleef gesloten. Achter mij vormde zich een rij toeterende automobilisten die naar hun hoofd wezen.

Vooraf werden we getraind, bij Rob Slotemakers BMW Experience naast het circuit. Een aardige jongen van de golffederatie bracht ons de gedragsregels bij. Kwam erop neer dat je niet uit je bek mocht stinken, nooit ongevraagd een speler mocht aanspreken en langzaam moest rijden. Wel een beetje jammer voor een auto met 320 pk die in 4 seconden van 0 naar 100 gaat. Naarmate de week vorderde, kostte het mij en de andere chauffeurs steeds meer moeite om het gas niet af en toe lekker in te drukken en ons zo even een straaljagerpiloot te wanen. O ja, boetes waren voor eigen rekening en bij schade gold een eigen risico van 250 euro.

Een meneer van BMW hield vervolgens een ellenlang verhaal over de geschiedenis van Bayerische Motoren Werke. Er was geen aandacht voor de bediening van het specifieke model waarin wij moesten gaan rijden.

Maar goed, maandag 6 september ging het los. Om half zes ’s ochtends beginnen en doorbeulen tot laat in de avond. Zes dagen lang. Geen cao-pauzes, nooit gehoord van de rijtijdenwet.

Eerst kreeg ik de jonge Amerikaanse professional Paul Peterson in de auto, daarna Jason Scrivener uit Australië. Ik had nog nooit van ze gehoord, terwijl ik toch behoorlijk wat uurtjes Sport 1 Golf achter de kiezen heb. Aardige jongens, bescheiden, geïnteresseerd in wat ik voor werk deed en of ik ook golf speel. “Yes, but probably not as good as you”, was mijn gevatte antwoord. Scrivener verbleef niet in het spelershotel. Hij had een bed-en-breakfast (bed, bad en brood) ergens in Haarlem geregeld, om kosten te besparen. Spelers van het tweede garnituur moeten op de kleintjes letten.

Heel anders ligt het met superster Miguel Angel Jiménez uit het Spaanse Malaga. Publiekslieveling (ook de mijne), showman, multimiljonair, veelvoudig toernooiwinnaar, 51 jaar oud maar nog steeds erg goed in het spelletje. Samen met zijn caddie en privé-fysiotherapeute stapte hij met zijn lange rode, net gewassen krullen bij mij in de auto. “Hi, I’m Michael”, stelde ik mij voor. “Hi, I’m Miguel”, antwoordde hij.

jimenez Jiménez, met sigaar natuurlijk

Aan het eind van de eerste speeldag mocht ik tweevoudig majorwinnaar Padraig Harrington en voormalig Ryder Cup-captain Paul McGinley naar de Grote Markt in Haarlem brengen. “Zandvoort is a dead place, we want some action”, zeiden de Ieren.

watson-mons De man naast Mons.nu is Tom Watson

Het hoogtepunt kwam op de vrijdag. Ik reed die dag de spelers van het clubhuis naar de driving range, over het golfterrein. Twee keer stapte de Amerikaanse golflegende Tom Watson bij me in. “Mr. Watson, I am honoured to have you in my car”, hoorde ik mijzelf veel te kruiperig zeggen. Watson glimlachte wat meewarig. “And I am honoured to have you as my driver”, zei de man die in de pro-am nog een hole-in-one had geslagen en op 66-jarige leeftijd de cut had gehaald in het hoofdtoernooi.

 

 

Lees meer

Jack is boos

Jack is boos en loopt weg op zijn eigen afscheidsfeestje. Hoe zit dat?

Jack van Gelder, sportcommentator met een hoofd als een voetbal, vertrekt bij Studio Sport na vier eeuwen van trouwe dienst. Weggekocht door het kapitaal.

NPO Radio 1 organiseerde vandaag een afscheidsfeestje voor hem. De bedoeling was natuurlijk dat hij in het zonnetje werd gezet, zodat zijn schedel extra opglimt, maar er ging iets mis. Studiogast Johan Derksen plaatste kanttekeningen bij de journalistieke kwaliteiten van Van Gelder. Moet dat van mijn belastingcenten, vroeg hij zich af.

jack-van-gelder-loopt-boos-weg-bij-uitzwaai-uitzending

Derksen kreeg bijval van Ben de Graaf. Ik hou niet van dat hysterische gedoe, zei Ben. Hij noemde Van Gelders radiocommentaar bij voetbalwedstrijden ‘psychiatrisch gebral’. Het werd Jack te veel. Nog voordat hij zelf in de uitzending kwam, verliet hij in spoed weer het mediapark. Beledigd, als een verwend voetballertje. Zo eentje die in 1974 meehielp om Volkskrant-verslaggever Ben de Graaf in het zwembad te jonassen, omdat hij kritisch schreef over de verrichtingen van het Nederlands elftal. Jack moest daar toen hartelijk om lachen. Leuke jongens toch?

Laten we de dingen eens op een rij zetten. Jack is geen journalist, Jack is een fan. Een supporter van Oranje. Hoe zouden wij het vinden als Herman van der Zandt in het journaal bij een item over een Tweede Kamerdebat zou uitroepen: “Rutte, Ruuuuttte, Ruuuuuuuutttttttteee, Ruuuuuuuuttttttteeeeee, ja, ja, jaaaahhaaaa, hij flikt het, hij doet het gewoon, hahahhahaaa!!!” Dan is het gedaan met Herman de Schermman.

Journalisten moeten objectief en kritisch zijn. Wegblijven van juichjournalistiek. Achter de schermen van Herman blijven peuren. Geen vriendjes willen worden met de sporters. Het echte verhaal naar boven brengen. Dat is hun taak. Populisten hebben we genoeg in Nederland. Net als Oranje-supporters. Waar die trouwens nog voor naar het stadium komen is een raadsel.

 

Lees meer

Zig Go home

logo ziggo

Twee avonden achter elkaar geen internet. Ziggo heeft last van Ddos-aanvallen.

Zonder WiFi, geen leven. Voor de tweede dag op rij, om stipt 21.00 uur, valt internet weg. Provider Ziggo geeft geen thuis. Telefonisch onbereikbaar, uiteraard wel pas nadat je 1 euro hebt betaald voor de melding: “Dit nummer kost tachtig eurocent per minuut, plus de gebruikelijke kosten van uw mobiel telefoonabonnement.” Valt nog mee dat je daarna direct afgebroken wordt, zonder dat je eerst een keuzemenu hebt doorlopen met twaalf opties, waarin de optie “Storing” niet wordt vermeld. “Wilt u dit menu nogmaals horen, toets 12; wilt u terug naar het hoofdmenu, toets 13.”

Bij ons op de bank breekt de pleuris uit. We kunnen geen seconde zonder verbinding. Fucking amateurs, scheldt een huisgenoot. Direct overstappen, roept een ander.

De storing ligt aan een Ddos-aanval. Er worden heel veel data tegelijk op de Ziggo-server afgevuurd. Die legt dan het loodje. Wie vindt het leuk om zoiets te doen? Russische nerds met witte pukkels op hun neus die geen meisje kunnen krijgen, denk ik dan. Of de Noord-Koreaanse inlichtingendienst.

Maar het zou ook XS4all kunnen zijn, of KPN, of een andere concurrent van Ziggo. Want na twee avonden hebben een miljoen Nederlanders er genoeg van en willen direct overstappen. “Wilt u overstappen, toets dan 14.” Je toets 14. “Al onze medewerkers zijn in gesprek, een ogenblik geduld alstublieft.” Een pauzemuziek volgt. Na tien minuten wachten: “Helaas, overstappen is nu niet mogelijk. Ga naar de website voor meer informatie.”

Ga naar de website? Hoe dan, zonder fucking verbinding?

Lees meer