Geen zuivere koffie

Als een kind je vraagt wat belastingen zijn, eet dan de helft van zijn toetje op. Even een lekker rechts stukkie.

Ik betaal graag belasting. Daarom steek ik zonder moeite elke maand 52% van mijn salaris in de achterzak van staatssecretaris Wiebes. Binnenkort doneer ik nog eens 56% van mijn ontslagvergoeding aan het goede doel. Ik heb er geen moeite mee dat ik over mijn bezit, waarover al belasting is betaald, vermogensrendement wordt geheven. Over alles wat ik eet, drink, rook, gebruik en verrijd draag ik netjes btw af. Inclusief het kwartje van Kok, die daar inmiddels goed van woont.

In ruil daarvoor leven we in een land waar alles netjes geregeld is. Nou ja, was. Want met de deal tussen overheid en burger – jij betaalt belasting, wij regelen de collectieve voorzieningen – is het gedaan. Belasting betalen blijft, maar voor die voorzieningen zorg je zelf maar. Dat heet dan: participatiemaatschappij. Je mag langer doorwerken om straks minder pensioen over te houden, het eigen risico voor de zorg gaat elk jaar omhoog (pas als je het geluk hebt dat je vijf keer in een jaar wordt geopereerd, ben je er doorheen) en als je je land wilt verdedigen begin je maar je eigen leger.

wiebes2-e1411472359110-470x340 Pinocchio

Liberaal als ik ben, kan ik zelfs dat allemaal wel verteren. Maar zo hard als de overheid voor zijn burgers is, zo lief is ze voor het bedrijfsleven. Starbucks kan hier zonder een cent belasting te betalen een of andere brievenbusfirma vestigen. Als de Europese Commissie daar iets van zegt, veinst Erik Wiebes met zijn pinocchiaanse neus verbazing. Alles is volgens de regels gegaan, tax ruling heet dat.


Tax ruling m’n reet, Wiebes! Ik weet het goed met jou gemaakt. Ik eis voortaan geen vooraftrek meer op mijn inkomen, bezit en goederen die ik aanschaf. De winst die ik daarmee maak, sluis ik door naar de brievenbus Mons.nu op de Kaaiman-eilanden. En dan zie je maar dat je nog wat van me krijgt.