Golfbewegingen

Terwijl de wereld in brand staat, zonderde ik mij een week lang af in de coconwereld van het professionele golf.

Tijdens de KLM Open in Zandvoort was ik als vrijwilliger courtesy driver. In een BMW M550d xDrive ter waarde van 160 duizend euro, reed ik de spelers en caddies van hun hotel naar de baan en weer terug. Of waar ze ook naar toe wilden. Jongens vinden dat leuk.

bmw

De auto beschikt onder meer over projectienavigatie in de voorruit, camerabeelden die je helpen bij het inparkeren of het oversteken van moeilijke kruispunten en een imposante hoeveelheid elektrisch bedienbare functies. Overal om je heen knopjes, toetsen en swipeschermen.

bmw-interieur

Dat geldt dan weer niet voor de klep van de benzinetank. Die moet met de hand worden geopend aan de buitenkant. Daar kwam ik achter, toen ik bij een tankbeurt eerst alle knopjes aan beide zijden van de bestuurdersstoel had geprobeerd. De achterklep ging open, het zonnescherm van het immense open dak zoefde dicht, stoelen gingen naar voren, achteren en omhoog, de navigatie vertoonde tv-beelden, spiegels klapten dicht, maar de tankdop bleef gesloten. Achter mij vormde zich een rij toeterende automobilisten die naar hun hoofd wezen.

Vooraf werden we getraind, bij Rob Slotemakers BMW Experience naast het circuit. Een aardige jongen van de golffederatie bracht ons de gedragsregels bij. Kwam erop neer dat je niet uit je bek mocht stinken, nooit ongevraagd een speler mocht aanspreken en langzaam moest rijden. Wel een beetje jammer voor een auto met 320 pk die in 4 seconden van 0 naar 100 gaat. Naarmate de week vorderde, kostte het mij en de andere chauffeurs steeds meer moeite om het gas niet af en toe lekker in te drukken en ons zo even een straaljagerpiloot te wanen. O ja, boetes waren voor eigen rekening en bij schade gold een eigen risico van 250 euro.

Een meneer van BMW hield vervolgens een ellenlang verhaal over de geschiedenis van Bayerische Motoren Werke. Er was geen aandacht voor de bediening van het specifieke model waarin wij moesten gaan rijden.

Maar goed, maandag 6 september ging het los. Om half zes ’s ochtends beginnen en doorbeulen tot laat in de avond. Zes dagen lang. Geen cao-pauzes, nooit gehoord van de rijtijdenwet.

Eerst kreeg ik de jonge Amerikaanse professional Paul Peterson in de auto, daarna Jason Scrivener uit Australië. Ik had nog nooit van ze gehoord, terwijl ik toch behoorlijk wat uurtjes Sport 1 Golf achter de kiezen heb. Aardige jongens, bescheiden, geïnteresseerd in wat ik voor werk deed en of ik ook golf speel. “Yes, but probably not as good as you”, was mijn gevatte antwoord. Scrivener verbleef niet in het spelershotel. Hij had een bed-en-breakfast (bed, bad en brood) ergens in Haarlem geregeld, om kosten te besparen. Spelers van het tweede garnituur moeten op de kleintjes letten.

Heel anders ligt het met superster Miguel Angel Jiménez uit het Spaanse Malaga. Publiekslieveling (ook de mijne), showman, multimiljonair, veelvoudig toernooiwinnaar, 51 jaar oud maar nog steeds erg goed in het spelletje. Samen met zijn caddie en privé-fysiotherapeute stapte hij met zijn lange rode, net gewassen krullen bij mij in de auto. “Hi, I’m Michael”, stelde ik mij voor. “Hi, I’m Miguel”, antwoordde hij.

jimenez Jiménez, met sigaar natuurlijk

Aan het eind van de eerste speeldag mocht ik tweevoudig majorwinnaar Padraig Harrington en voormalig Ryder Cup-captain Paul McGinley naar de Grote Markt in Haarlem brengen. “Zandvoort is a dead place, we want some action”, zeiden de Ieren.

watson-mons De man naast Mons.nu is Tom Watson

Het hoogtepunt kwam op de vrijdag. Ik reed die dag de spelers van het clubhuis naar de driving range, over het golfterrein. Twee keer stapte de Amerikaanse golflegende Tom Watson bij me in. “Mr. Watson, I am honoured to have you in my car”, hoorde ik mijzelf veel te kruiperig zeggen. Watson glimlachte wat meewarig. “And I am honoured to have you as my driver”, zei de man die in de pro-am nog een hole-in-one had geslagen en op 66-jarige leeftijd de cut had gehaald in het hoofdtoernooi.